با دیوار شاخک به شاخک می شوم .

کور شده است انگار .

پاهایم که مرگشان نیست ولی انگشت مغزم واااای .

امروز را با گ..گیجه شروع خواهم کرد .

ناگهان در سیاهیم معلق می شوی ، به سفیدیم که می رسی انگار محو می شوی.

سنجاب می گوید :

.

.

.

.

پرت شد .

از بالای ساختمان پرت شد.

چشمانم را ببندید ،نگاهم فکرتان را لجن می کند.

قل و زنجیرم کنید ،اوج خواهم گرفت تا انتها...

برای گوش هایم در آهنی بسازید،صدایتان را تسخیر می کنم.

صدایم را نشنیدید،دیوار را به من کوباندید ،دستم را قطع کردید ، در گوشم فریاد زدید ...

و من فقط مردم .

سیل می شود ، غرقمان می کند .                       

                

دورو برمان پر است از آدم هایی که دستشان به بند تنبانشان نمی رسد

مال ما که می رسد کجا را گرفته ایم !!

گفت رایس از شما باوفا تر است <سگمان>

رایس رفت ،مطمئنم بر نمیگردد.

اقرار نکرد ،با رایس رفت.

بر نمی گردد، مطمئنم .

سال ها پیش در یک غروب دل انگیز که طبق معمول کورو خواب بود و من در حال گیر دادن به "ب" بودم ،به دستور رئیس خانه ما با وارد شدن گوسفندی رنگ و بویی تازه پیدا کرد.

بویی در مایه های بوی پشگل ،گوسفندی با چشم های نافذ و با وفا تر از سگ . و مظلوم...

بیچاره را خوردیم،در یک غروب دل انگیز تر که همه بیدار بودیم...

او آنچنان رفت گویی هرگز نیامده بود ...

روحش شاد و یادش گرامی باد.

هان؟!

می گم ، بریم بیرون؟

نه ، ساعت ۹:۲۰ دقیقه س.

گل؟ میگم نریم بیرون؟!

باشه.

تو رو پیدا می کنم .

خوب آدم وسوسه می شه همش تو شیشه ی مغازه ها خودشو نگاه کنه دیگه.

بازی شروع شد !

گل یا پوچ؟!

پوچ.

مهم نیست.،

چون اگه مام بیفتیم اتفاقای بد نمی تونن کاری انجام بدن

به این می گن روابط متقابل...